Toscane / Tuscany (English below pics)

Oh oh oh waar te beginnen… Bij t begin maar denk ik, van la Via Francigena. Ik werd een beetje gespannen wakker de eerste dag nog in Siena. Het is toch elke keer weer afwachten wat de weg gaat brengen en stiekem ben ik een beetje nerveus. Om me heen wordt gezegd dat t gaat regenen vandaag maar ik vind de lucht er veelbelovend uitzien. Ik zal wel zien, ik loop vandaag naar Ponte D’arbia, een klein gehuchtje. Ik heb geen slaapplaats geregeld en zal het allemaal wel zien, tegenwoordig denk ik altijd maar dat ik ook m’n tentje nog heb. Ik ga op weg en het blijkt dat de via francigena een erg makkelijk beloopbare en goed bewegwijzerde route is. Met rood-witte stickers op palen en bordjes bij kruisingen. En deze route is echt fantastisch mooi. Brede paden, glooiende heuvels, 100 miljoen verschillende kleuren. Elke heuvel die je oploopt biedt je een fantastisch mooi uitzicht. De wind ruist door de korenvelden en verder hoor je niets, behalve je eigen voetstappen en af en toe een auto over de stoffige onverharde wegen. En ik zie vlinders, nog meer vlinders, hazen, hertjes, eekhoorntjes!! Het is echt puur genieten en zo’n beetje zoals je een romantisch beeld van een pelgrimstocht hebt. De eerste dag vliegt voorbij en ik kom op tijd aan in ponte d’arbia. Daar kan ik kiezen of ik door wil lopen naar Buonconvento maar ik besluit dat t na 30 km wel prima is. Een goed besluit, want niet veel later is de lucht betrokken en regent ’t dat ’t giet en onweert ’t er lustig op los. Ik vind een pelgrimshostel waar je voor een donatie mag overnachten. En ik besluit dat dat ook leuk is voor de ervaring, het wordt iets wat ik zoveel mogelijk blijf doen. Van Ponte D’arbia loop ik de volgende dag naar San Quirico. Ik word onderweg opgehouden door een fietser die een interviewtje wil doen omdat hij een soort kleine docu maakt over de Via Francigena. Ik vind t wel gezellig en we kletsen een uurtje en hij schiet wat beelden. Het komt me allemaal niet heel professioneel voor maar ach, het is wel erg grappig. De route is wel iets zwaarder, maar dat komt doordat de regen van de gister nog kurkdroge wegen een soort zompige modderwegen heeft gemaakt. Ik kom maar moeizaam vooruit en groei met elke stap een halve centimeter. Daarna volgt een grindweg, wat allemaal lekker aan die kleffe klei blijft plakken, dus fijner is t niet. Maar ach, ik loop in de zon en ploegbvrolijk verder naar San Quirico. Weer een hostel, met z’n allen op een slaapzaal en deze nacht slaap ik slecht. Maar goed, het is spotgoedkoop en ik ben niet zuinig geweest de afgelopen weken dus dit is wel even goed voor mijn budget! 

Van San Quirico vertrek ik vroeg naar Radicofani, waardoor ik mooie foto’s kan maken van de prille ochtend. Met laaghangende bewolking op het land en hoge bewolking daarboven. De route is lang en aan het eind erg zwaar. De laatste 10 km mag je lekker bergop. Maar dan kom je ook echt in het schattigste dorpje ever. Waar ik besluit voor een comunale ostello te gaan. Dat moet ik denk ik even uitleggen: de meeste dorpjes hebben 2 pelgrimshostels. Eén ‘religieuze’ en één comunale, zeg maar gemeentelijk. Mijn meeste medepelgrims slapen in de ‘religieuze’ omdat die altijd een kookgelegenheid hebben. Maar ik heb mijn eigen kookgelegenheid en in de comunale is het rustiger. En deze nacht heb ik het geluk dat ik in m’n eentje op een slaapzaal lig. Dus ik kan heerlijk even bijtanken!! In Radicofani raak ik in gesprek met Silvana. Een ontzettend lieve vrouw die me overlaadt met tips omdat ik nogal ruim in de tijd zit. Wat jullie nog niet weten, de meesten dan, is dat ik nu nog maar een week verwijderd ben van Rome. Wat dus wil zeggen dat ik veel te snel ben gegaan en nog tijd over heb die ik goed wil besteden. Maar goed, Silvana geeft me een hoop tips en heeft de lekkerste honing vruchten cake die ik ooit op heb! Ik neem de volgende ochtend een stuk mee en snoep daar nog 2 dagen van! Van Radicofani loop ik naar Aquapendente, wat volgens mijn app een zware etappe moet zijn, maar dat is absoluut niet het geval. Het gaat veelal bergaf en ik vind t nog altijd heerlijk. Langzaam begint het landschap te veranderen naar minder heuvelachtig en voor mijn gevoel ook iets droger. Het blijkt dat we vandaag Toscane verlaten en Lazio / Latium inlopen. ’s Avonds bekijk ik nog een keer de heerlijk mooie foto’s die ik van Toscane heb mogen maken. Wat laat de natuur zich heerlijk makkelijk mooi vastleggen. Ik hoef geen moeite te doen voor deze plaatjes. Je kunt hier bijna geen lelijke foto’s maken. En ik weet 1 ding wel zeker, Toscane ga ik zeker nog een keer bezoeken, hopelijk inclusief die schattige pittoreske stadjes die ik hier tegen ben gekomen! 

Van Aquapendente gaat de route naar Lago di Bolsena. Ik neem lekker een camping in plaats van een ostello, zodat ik in mijn ‘private suite’ (lees: tunneltentje) lekker tot rust kan komen na alle hostels. Tijd voor een duik een even heerlijk genieten! Wel moet ik gaan nadenken over wat ik wil. Wil ik nu al naar Rome, wil ik door Rome heen, wil ik hier blijven en de bus pakken naar andere steden in de omgeving, wat wil ik eigenlijk met die onverwachte extra tijd die ik heb?? 

Ik zal er eens goed over na moeten denken, want ik wil wel terugkijken op het eind van deze reis zoals ik op alles tot nu toe terug kan kijken: een fantastisch avontuur met alleen maar heel veel lieve mensen en heel veel mooie momenten. En natuurlijk de mooiste omgeving die je je maar kan wensen. Voor mijn gevoel ben ik nog niet uitgelopen, maar Rome is vanaf hier wel erg dichtbij….

Terugblik op Siena
Siena – Ponte d’Arbia
Siena – Ponte d’Arbia
Heerlijke verlaten weggetjes
Siena – Ponte d’Arbia
Siena – Ponte d’Arbia
Ponte D’arbia
Hostel in Ponte d’Arbia
Ponte D’arbia – San Quirico
Ponte d’Arbia – San Quirico
Een buitje 🙂 ging gelukkig langs me heen
Buonconvento
San Quirico
San Quirico
San Quirico – Radicofani
San Quirico – Radicofani
San Quirico – Radicofani
Pelgrimsbrug 😉
San Quirico – Radicofani
Radicofani – Aquapendente
Radicofani – Aquapendente
Radicofani – Aquapendente
Aquapendente
Aquapendente – Lago di Bolsena
Aquapendente – Lago di Bolsena
Aquapendente – Lago di Bolsena
Aquapendente – Lago di Bolsena
Lago di Bolsena met links in t hoekje Bolsena
Lago di Bolsena
Lago di Bolsena
Aquapendente – Lago di Bolsena

Oh oh oh where to start… At the beginning I guess. The start of the Via Francigena. I’m a bit tense when I wake up the first day. It stays a surprise every day what the way will bring and I’m a little bit nervous. Around me people are saying it will rain today, but I think the sky looks pretty good. Oh well, I’ll see. I’m walking today to Ponte D’arbia, a tiny town. I didn’t arrange a sleeping place and will just see where I end up. Nowadays I always think I have my tent to set up if I need to. I start walking and the via francigena appears to be an easy road to walk and it has good signing. There’s white and red stickers and at the crossings there are signs. And it’s so so beautiful. There’s rolling hills (if Google translated that correctly for me), wide paths and a 100 million colors. Every hill you climb offers an amazing view. You hear the wind through the fields and besides your own footsteps and a single passing car on the dusty unpaved roads you here nothing. And I see butterflies, more butterflies and deers and squirrels. It’s really just enjoying and kind of how I romantic view of a pilgrimage is. The first day is over before I know it and I reach Ponte D’arbia quite in time. There I can decide if I want to walk on to Buonconvento, but I decide to stay in Ponte d’arbia. After 30 km I think that’s fine. A good decision, because half an hour later the clouds are coming and it’s raining and thundering. I find a pilgrimage hostel for the night. You don’t pay, you donate. I decide it’s good for the experience and when I have a bed and a shower I’m good. It becomes something I keep doing. 

The next day I walk from Ponte D’arbia to San Quirico. A cyclist keeps me along the way, he wants to take an interview because he’s making a small documentary about the via francigena. I think it’s funny and we chat for about an hour. He shoots some material and it all doesn’t look very professional but it’s nice and fun. The route is a bit more tough, because the rain from yesterday made the dry roads to some kind of muddy roads. It’s hard moving forward and with every step I grow a bit. After that there’s a gravel road, which sticks to the mud on my shoes, so it’s not very nice to walk. But oh well, the sun is shining, and I’m working my way to San Quirico. Another hostel, with all of us on a dorm and this time I don’t sleep well. But oh well, it’s incredibly cheap and I have been spending enough money lately so it’s good for my budget. 

From San Quirico I leave early to Radicofani, and I can make some beautiful pics of the low clouds in the valleys. The route is long and very heavy at the end. The last 10 km is uphill. But than you and up in the cutest little town ever, where I decide to go to the ostello comunale, which I maybe have to explain: in these small towns you usually have two hostels, a ‘religious’ one and a comunale. Most of my fellow pilgrims sleep at the ‘religious’ one, because you can cook there and the comunale doesn’t offer that. But I can cook anywhere so I don’t really mind. And the comunale is a lot more quiet. I’m alone in the dorm and can have a nice recover from the hard day. 

In Radicofani I get into a chat with Silvana, a very sweet woman who gives me lots of tips because I have a lot of extra time. What a lot of you don’t know is that at this time I’m only a week away from Rome. Which means I went to fast and have some time left over I want to spend well. Silvana gives me lots of tips and also makes me taste the best honey and fruits cake I have ever eaten! I take a piece with me and will be enjoying that for the next two days. From Radicofani I walk to Acquapendente, according to my app a hard leg, but in reality it’s a very easy and nice walk, almost everything downhill. I’m loving it. And slowly the landscape is changing, it gets a bit less hilly and I feel it’s also getting w bit dryer. It appears that today we’re entering Lazio / Latium. At night I take another look at the beautiful pictures I was able to take in Tuscany. How easily nature let’s itself being photographed. It’s not hard to take pretty pictures here, I think it’s hard to take an ugly picture here! And one thing I know for sure, I’ll be coming back here and hopefully to all these very pretty small towns I’ve been passing through here!

From Aquapendente the route goes to Lago di Bolsena. I take a camping instead of a hostel, so I can enjoy my private suite! I have the afternoon to enjoy a nice dive in the lake and than I have to think about the decision I have to make. Do I want to stay here, take a bus to other cities, and have a small holiday in my great holiday, do I continue walking, do I pass through Rome and continue?? I don’t really know. I do want to make a good decision, cause I want to look back at the end of my trip like I look back on the rest, one great adventure with nothing but sweet people and nothing but the most wonderful nature around me. I feel like I’m not ready to be done with walking yet, but Rome is getting very very close….

Florence, Verona en Siena

Zodra ik Florence binnen loop weet ik al meteen dat ik hier weer een keer naartoe wil. Sorry Ahmed, maar een weekendje Florence moet er de komende jaren toch wel in zitten! Wat een heerlijk mooie stad! Eerst maar een ijsje en dan hup de stad in. Ik struin door de rozentuin naar de ponte vecchio. Ook al is het druk met toeristen, deze stad is daar best groot genoeg voor. Overal om me heen hoor ik Amerikaans, volgens mij een populaire stad voor de VS. Naar het Michaelangelo plein hoef ik niet, daar is m’n camping al. Maar ik zie verder een groot deel van de stad als ik ronddwaal. Ik ga nergens naar binnen. Om eerlijk te zijn ben ik gewoon te moe van de afgelopen week. Geeft niet. Nu ik besloten heb hier terug te komen kan ik dan wel alles zien. Ik check het internet op zoek naar nog relatief onontgonnen gebied en kom uit op de piazza Santa Spirito. Een rustig plein bij de gelijknamige kerk. Hier plof ik op t terras en bestel wat te eten en te drinken. Ik vraag de serveerster waar ik leuk voetbal kan kijken en zij wijst me op een pub niet te ver hier vandaan. Als ik er aan kom is het nog redelijk leeg, maar niet snel na ik me geïnstalleerd heb wordt het een stuk drukker. Ik klets wat met een Italiaanse jongen, die er heeeeeeel erg gespannen uitziet. Als de eerste goal voor Italië valt kan hij niet eens juichen, ik moet m eerst even ‘wakker’ schudden! Italië wint, en ik ben nog steeds blij. Dat was het voor Florence besluit ik. Ik heb de stad totaal geen recht gedaan, maar heb wel heerlijk genoten. Voldaan duik ik mijn tent in. Morgen Verona!

In de trein blijkt dat ik n super goed kaartje gekocht heb. Mijn plaats is aan het raam, met geen stoel naast me. Prima, kan niemand mijn kegel van gisteren ruiken! En elke plaats heeft zijn eigen stopcontact, fijn, want op de camping waar ik zit durf ik nergens mijn telefoon te laten liggen in de oplader. Kan ie nu mooi ff opladen terwijl ik mijn Blog schrijf. In Verona word ik aangenaam verrast. Ik had geen hoge verwachtingen van deze stad, vraag me niet waarom, maar het blijkt er super mooi! Lieke en Micha wachten met kinderen in t centrum dus daar loop ik snel naartoe. Eerst maar wat eten met z’n vijven, dan zien we daarna wel verder. Alledrie hebben we nog niet ontbeten en alledrie pakken we een tweede ronde broodjes 🙂 Vervolgens struinen we met z’n allen de stad af. Met de kindjes is het niet heel handig om overal naar binnen te gaan en eigenlijk vind ik dat wel prettig. Lekker rondlopen en bijkletsen. Een bruggetje hier, een fonteintje daar. De lucht trekt open en al snel schijnt de zon. En ik vind het heerlijk. Uiteindelijk besluiten we wat blikjes bier te halen en neer te ploffen in t gras. Alleen zit dat neerploffen in t gras er hier niet in. Dat mag blijkbaar niet. Dan zij op n bankje en ik op de grond. Ook leuk, geef ons een zonnetje en een drankje en het is gezellig. Mijn trein gaat om half zes alweer terug, maar met de kinderen wordt het zo laat al niet. Dus voor ik de trein in spring ga ik lekker naar de Mac! Haha! Ik weet het, het is schandalig, maar met de biertjes van gister en de biertjes van vanmiddag simpelweg een must.
Terug in Florence kom ik in mijn tent eindelijk mijn ‘roommate’ tegen. Een Californische meid die hard heeft gespaard, haar werk heeft opgezegd en naar Europa is vertrokken. En nu zwerft ze na Oostenrijk een beetje door Italië rond. We raken aan de praat, over alleen reizen, over familie, vrienden en op de een of andere manier klikt het meteen. We besluiten samen een fles wijn te bestellen (ik heb immers een goede bodem van de Mac 😉 en kletsen tot de fles leeg is. Na het uitwisselen van de nodige gegevens (facebooook) ga ik m’n bedje in, want morgen moet ik weer op weg. Ik hoop dat zij nog lang mag blijven dwalen en de mooiste dingen mag zien en meemaken! En ik dwaal de volgende morgen weer verder naar Siena.
Ik heb een wandelroute gevonden via de gps die me naar Siena gaat brengen. Ik weet dat de totale afstand naar Siena zo’n 78 km is en schat het stuk wat ik vandaag ga lopen in op 25. Maar al na een uur of 2 kom ik erachter dat die inschatting verkeerd is. Het gaat wel 35 worden. En dat is vervelend, omdat ik lekker laat ben gestart en eigenlijk met dat mooie weer wel weer eens zou willen wassen. (met de machine dan hé, met de hand doe ik elke dag wel) De route neemt me mee over bospaden, fantastische uitzichten en verlaten weggetjes. Ik besluit alleen wel na zo’n 25 km dat het mooi is geweest en gebruik vanaf daar Google maps om de snelste route naar de volgende camping te vinden. En zelfs Google maps heeft niets anders in de aanbieding dan onverharde paden. Ik ben hier echt in the middle of nowhere.
Ik loop over een weg waarvan de helft in de afgrond ligt. De aarde doet me wat vers aan, dus ik besluit een beetje voorzichtig te doen. De weg gaat onder half omgevallen bomen door en ik sluip er (zover dat dat kan met die rugzak) voorzichtig tussendoor. Op een gegeven moment kom ik bij een wegafzetting, waar aangegeven staat dat de weg gevaarlijk is en je er dus niet in mag. Alleen staat die afzetting wel ff richting de weg waar ik uit kom. Als ze dat nou 3 km terug ook hadden gedaan… Lachend stap ik over de afzetting heen en wandel ik de rest van de 10 km naar de camping. Ik kom er om 16.00 uur aan, normaal te laat voor een wasje, maar het weer is vandaag zo schitterend mooi dat ik nog voor ik m’n tentje opzet alles in de was gooi. Hoppakee, bikini aan en zwemmen maar!
De weg naar Siena is nog twee dagen en ik moet er een van wildkamperen. Of nou ja moet, ik wil gewoon niet zoveel betalen als ze hier vragen voor n kamer, dus besluit m’n tentje op een camperstop op te zetten achter de campers. Dat gaat prima. Ik ben al weer weg voor de eerste campermensen wakker zijn en heb nog geslapen ook! De route is weer prachtig mooi en natuurlijk loop ik alles veel te veel te bewonderen en lig binnen 2 uur met m’n snufferd op de weg. Zelfde wang, zelfde knie. Jammer genoeg bergafwaarts, dus ik heb een flinke smakkerd gemaakt en moet even blijven zitten om bij te komen. Kan ik meteen nog even genieten van t uitzicht 😉 Het is nog geen halfuur later als ik me bedenk dat ik al een paar minuten loop te staren naar een wolkje wat wel erg veel op Casper t spookje lijkt. Misschien moet ik toch maar wat meer op de weg gaan letten, wil ik heelhuids in Rome aankomen… Maar de rest van de weg verloopt vlekkeloos en ik kan heerlijk genieten van de schoonheid van Toscane. Ik heb een paar fantastische ‘panoramic views’ en laat in de ochtend kom ik al aan in Siena. En het weer is gewoon nog steeds goed!! Zou het dan eindelijk omslaan?! Ik hang m’n was op en duik Siena in om voetbal te kijken. Zo groot is deze stad niet, kan ik morgen ook wel zien! En Italië wint gewoon weer! Als ik om 20.00 een dutje ga doen voor de volgende wedstrijd wordt het de volgende ochtend 10.00 uur voor ik besluit op te staan. Ik zal t wel nodig gehad hebben!
Siena is een super mooie stad! De hele stad doet lekker middeleeuws aan. Ik kan er heerlijk van genieten. Het enige jammere aan deze stad is dat het volledig leeft van toerisme. En dat zorgt wel voor wat nare tintjes. Alles draait om geld. Wil je een toren beklimmen om van t uitzicht te genieten mag je netjes 20 euro afrekenen. Dat gaat boven mijn budget en heb ik dus ook niet gedaan. Wil je voetbal kijken in de kroeg moet je 10 euro betalen of verplicht bier drinken. Dat vond ik dan weer minder jammer en ik heb dan ook lekker biertjes gedronken. Het plein is wel fantastisch mooi. Ook daar neem ik lekker de tijd om te zitten en mensen te kijken. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Siena een topstad en snap ook met het verleden dat ze wel moeten, zo leven van het toerisme, maar het doet een klein beetje afbreuk aan de verder super mooie sfeer van Siena.
Ik heb er al met al een mooie dag gehad en ga met een goed gevoel weer verder. Morgen rest mij de via francigena naar Rome. Ik heb nog drie weken, wat waarschijnlijk veel te veel tijd is, dus kan het lekker rustig aan doen!!
Als ik in steden als deze drie loop, vind ik het wel jammer dat ik niet zo’n fantastische fotograaf ben. Mijn kiekjes doen afbreuk aan de schoonheid van deze drie juweeltjes. Maar toch, doe ik ze er lekker bij!

image
Florence vanaf Fiesole
image
Florence
image
Ponte vecchio, Florence
image
Verona
image
Verona
image
Florence - Siena
image
Florence - Siena
image
Verona
image
Uitzicht vanaf t terras van de camping
image
Florence - Siena
image
Verona
image
Florence - Siena
image
Florence - Siena
image
Mijn uitzicht toen ik op m'n snufferd ging
image
Florence - Siena
image
Siena
image
Porta Roma, Siena
image
Siena
image
Siena
image
Siena

As soon as I enter Florence I know I want to go back here. What a beautiful city. Sorry Ahmed, but we’re gonna have to do a citytrip here!
I buy myself an icecream and than I go into town. I wander through a rosegarden on to the Ponte vecchio and into the city. There’s a lot of tourists here, but Florence is big enough to handle them. I here a lot of US around me, so I think it’s a popular destination for the US. Probably Rome, Florence and Venice. I see a lot of the city but I don’t go inside anywhere. To be honest I’m just too tired from the VDD. I don’t really mind, since I decided to go back here, I’ll just go inside than.
I check the Internet to find a less touristy area and end up at piazza Santa Spirito. A not so busy square, where I end up on a terrace. I ask the waitress where I can watch the game, and she shows me a pub. When I enter, it’s not very crowded, but as soon as I’m installed it gets quite crowdy. Italy wins, yay! After the match I decide it’s been enough for Florence. I know I didn’t do the city justice at all, but that will come another time. Tomorrow I go to Verona!
When I get into the train it appears I bought some great tickets. I have a seat all by myself (very comfortable) and all the seats have plugs. Which is nice, cause I don’t like the camping I’m at and I’m afraid to leave my phone charging somewhere there. So now it can charge while I write my blog.
In Verona I’m pleasantly surprised. I didn’t have high expectations of this city but it turns out it’s very nice. Lieke, Micha and their kids are waiting for me in the center, so that’s where I go. We first go out for food, cause none of us had breakfast. After that we wander around in the city and with the kids it’s easier to just walk than actually go anywhere. I don’t mind, I like seeing cities like that, plus we have a chance to actually chat. We wander to a fountain here, a bridge there, and end up buying some beers and want to go sit on the grass. But that’s apparently not allowed here, so we take a bench and I sit on the ground. All good, give us sunshine and a drink we are happy people. My train goes back at 17.30 but we don’t make that with the kids. And that gives me just enough time to go for a greasy Mac Donalds. I know, it’s a sin, but I need it today!
Back in Florence I finally meet my ‘roommate’. A nice girl from California who saved up, quit her job and jumped on a plane to Europe. Now she is wandering around in Italy after being in Austria for a while. We start chatting and have a connection straight away. We decide to buy a bottle of wine and chat until the bottle is empty. After exchanging contacts (yay Facebook) I go to bed, cause I’m walking again the next day. I hope she may wander for a very very long time and see and live all the things she wants to. The next morning I start my wander to Siena. I found a gps route of a total of 78 km to Siena and I guess that my first day will be 25. Quite soon in the walk I know I was wrong. But I just continue and will see where I end up. But after 25 km of walking I decide to just follow Google maps to the campsite, because I would like to do another machine wash. The next ten km are all Google maps and that even doesn’t have any paved roads, I’m really in the middle of nowhere here!
I’m walking on deserted roads and than I see a part of the road being swept downhill. The dirt looks rather fresh, so I decide to take it slowly. I have to sneak under half fallen trees (as far as you can sneak with this backpack) and than I reach a roadblock. It’s been set up the other way, saying that this road is dangerous. Would have been smart to cut of the other exit as well huh?! I reach my campsite at 16.00 normally too late for a washing, but the weather is so great that I do one before I even pitch my tent. And than I hop into my bikini and go swimming!!
The way to Siena is 2 more days. One of which I park my tent behind a camperstop because the prices for the rooms are ridiculously expensive. It all goes well, no one saw me and I even got a good night sleep. The next day is beautiful as everything here in Italy. But Tuscany will always have a special place after this trip. The views are really amazing, I have a few very lovely ‘panoramic views’ and it’s even a bit too pretty, because before I know it I’m yet again lying face down on the road. And it’s downhill, so it was quite a fall. Big scratch on both my knee and face. I have to sit down for a bit too recover. But hey, good time to enjoy the view 😉
When I reach Siena it’s late in the morning, so I decide to do my laundry and go to the city. I want to watch Italy again, I’ll see the most of Siena tomorrow. Luckily they win! Hope they win the tournament cause I’ll be there with the finals! At night I want to take a nap before the evening match, but I end up sleeping till the next morning, I guess I needed it.
The next day I go in Siena. It’s a very very beautiful city with a big medieval feel to it. I absolutely love walking these streets. For me the only disadvantage is that Siena is relying on its tourists and that you can see in everything. Climbing a tower to have a city overview which is 3 euro in Bologna is 20 euros here. Too much for me, I pass this one. If you want to watch a euro match you have to pay 10 euro or drink beer. Not that big of a problem, I’ll drink the beer!
All and all I love Siena, and I get with their history that they have to rely on tourists, but for me it is a downside of this amazingly beautiful city.
But, I return to the campsite with a good feeling. And from tomorrow it is time for me to take a new path. Well, an old path actually, cause from tomorrow I’ll be walking the old pilgrimsroute La Via Francigena. Benieuwd wat me dat gaat brengen 🙂
When I walk through these three cities I feel it’s a pity I’m not a very good fotographer. My pics are not doing these three gems any justice. But still I’m adding them!

Van Bologna naar Florence (English below pics)

Bologna en La Via Degli Dei

Bologna is een heerlijke stad. De sfeer is super relaxed en t is er mooi! Ik heb de lekkerste cheesecake ever op in een klein koffie tentje en basbusa, wat Egyptisch is, ook erg lekker!! Als eerste heb ik een kaart gezocht van de VDD, want die wil ik vast hebben. Daarna zwerf ik lekker door de stad. Ik bezoek de Basilico – Santuario di Santo Stefano. Eigenlijk zijn dit een aantal kerken ineen. Heel mooi. Daarna lekker op het plein hangen en nadat ik geluncht heb beklim ik een van de torre Degli Asinelli e Garisenda. Ongeveer 500 treden omhoog maar het uitzicht is fantastisch!! De rest van de dag zwerf ik lekker door de stad. Door alle zuilen en bogen is het niet te warm in de stad.
En dan is het zover. La Via Degli Dei. De tocht begint in Bologna, met een weg naar Madonna di San Luca, overdekt door 666 bogen. Maar ook met een ik weet niet hoe lange trap, de weg is een paar kilometer, een groot gedeelte is trap. Leuk, maar wel zwaar, maar ik hou hier wel van. Hard werken op weg naar boven! Na het kerkje is het even afdalen, maar daarna begint een flinke klim. Met smalle steile paadjes. Het stikt van de muggen en andere beestjes. Maar ze laten me allemaal met rust. Goed moe en goed smerig bereik ik vroeg mijn B&B, waarna het natuurlijk weer eens begint te onweren. ’s Avonds eet ik met Donatello, een andere wandelaar op de VDD. Eén van de weinige blijkt. Het weer blijft bagger en hij vertelt me dat er een weg om de eerste berg (Monte Adone) heen is, maar dat wil ik niet. Ik wil perse die heuvel op, omdat dat nou eenmaal het doel van deze tocht is. De volgende ochtend is het nog steeds grijs en nat. Ik vertrek op tijd, in de hoop dat de zon doorgebroken is tegen de tijd dat ik de berg op ben. En na een zware klim, steil omhoog met veel gladde stukken door de modder kom ik eindelijk boven. En warempel, de zon duwt de wolken een beetje aan de kant en ik krijg gewoon de tijd om toch een foto te maken met een soort van uitzicht! Alsof de goden er mee spelen ;-).  Daarna maak ik dat ik van de berg af kom want het donkergrijs van de volgende wolken staat me helemaal niet aan. Er komt inderdaad een plensbui, die ik weet te omzeilen door aan te kloppen bij een B&B. En als die bui voorbij is maar weer door. Het blijft wel regenen, maar niet meer zo vreselijk hard. Ik kom Donatello nog tegen, die de berg niet op was gegaan. Wat maar goed was ook, anders had hij daar bovenop midden in die bijna zwarte wolk gezeten. En we moeten beiden erg hard werken. Op een gegeven moment moet ik op een helling op handen en voeten van het pad af schuifelen omdat ik anders voorover in de modder plens! Hahaha! Bij Madonna Dei Fornelli klaar het weer wat op. Ik maak er kennis met 2 Argentijnse straatmuzikanten die ook de VDD lopen. Super aardige jongens maar ze stinken wel een beetje 😉 Die avond drinken we met z’n vieren een biertje terwijl het begint met kei hard regenen om niet meer te stoppen. Ik had een plek in een slaapzaal gereserveerd, maar omdat ik de enige ben krijg ik een 2 persoons kamer voor dezelfde prijs. Beter!
De volgende morgen zit ik met Donatello aan het ontbijt (hij had al een kamer geboekt ipv slaapzaal) en we praten over de route. Ik vraag hem of hij samen wil lopen, omdat ik heb een beetje eng vind, die route nu het de hele nacht zo hard geregend heeft. Hij zegt dat hij de gewone autoweg pakt. Maar ik wil het toch proberen, bergop, dus ik ga op zoek naar de andere jongens. Ik vind ze al snel waar we de avond ervoor hebben gezeten en ze vinden t wel gezellig als ik meeloop. Top, hoef ik niet in m’n eentje door de modder te zwoegen. Gedeelde smart is halve smart of iets. En zwoegen wordt het. We zitten midden in een donkere wolk en zien dus helemaal niets. Het zou zonnig moeten worden vandaag, dus we hopen maar dat dat zo is tegen de tijd dat we boven zijn. We gaan vandaag naar het hoogste punt en alle weggetjes zijn modderig, glad en steil. Op een gegeven moment verlies ik bijna een schoen, omdat alles vastgezogen wordt in de modder. Het is echt super zwaar. Als we bijna bij het hoogste punt zijn kom ik bijna niet meer vooruit. Mijn tas is zwaarder met het extra water en eten en dit is voor het eerst deze tocht dat ik m echt niet fijn vind. En eenmaal boven gebeurt er een wonder. De wolken breken open de zonnestralen strooien hun gouden gloed over de mooie dalen onder aan de berg.
Zo zou het moeten gaan. Maar niets van dit alles. Eenmaal boven zien we nog steeds helemaal niets. Een muur van grijs. De enige beloning voor deze zware tocht is dat we bergaf mogen. Niet meer hoeven te klimmen. Dus we gaan bergaf. En onderaan de berg besluiten we met z’n drieën te eten. Ik heb water en brood, zij rijst en wijn. Ze maken risotto voor me. En omdat het echte muzikanten zijn hebben ze deze hele weg een gitaar mee gesjouwd. En nu zitten we onderaan de berg, langs de kant van de weg te eten, te drinken en spelen ze liedjes op de gitaar. Vandaag is de dag van de uitvaart van de moeder van mijn vriendinnetje. Ik vraag ze of ze voor haar een liedje willen spelen en ze spelen een prachtig Argentijns liedje. Dit moment ga ik me nog heel lang heugen. Wat een loodzware maar bijzondere dag en ondanks dat ik kei moe ben en twee keer gevallen in de modder, ben ik super blij dat we toch de berg op zijn gegaan. De heren lopen de VDD niet verder, maar gaan met de bus, wegens tijdgebrek. Ik ga naar de camping, zet mijn tentje op om erachter te komen dat die behoorlijk begint te stinken. Maar ja, dat snap ik ook wel, omdat ie elke keer nat ingepakt wordt en in de rugzak wordt gedaan waar ook weer een regenhoes omheen gaat, gaat t op een gegeven moment wel stinken.
De volgende dag wordt ik weer wakker met m’n hoofd in de wolken. Letterlijk. Ik besluit mijn opties te overwegen. Er is een alternatieve route op de kaart van de VDD en ik besluit hem te nemen. Ik ben nu helemaal alleen (Donatello had gister al aangegeven dat hij via de alternatieve route zou gaan) en dit stuk heeft ook een afgrond en een touw waar je je dan aan vast moet houden als je langs de afgrond loopt. Het heeft weer flink geregend en de modder en gladheid worden natuurlijk alleen maar erger. Ik overweeg mijn opties en besluit te wachten tot 10 uur. Later wil ik niet vertrekken bergop, omdat ik ook een klein beetje op tijd in San Piero a Sieve wil zijn. Maar om tien uur ligt nog alles in de wolken. Dus ik besluit dat het het niet waard is om naar boven te gaan en op m’n gemakje volg ik de alternatieve route. Het blijkt een goed besluit. De hele dag zitten er donkere wolken rond ‘mijn’ top. En zelfs deze ‘makkelijke’ weg voel ik de vermoeidheid van de laatste 2 dagen. Mijn rug wil mijn tas niet meer en m’n benen willen niet meer omhoog. Maar het is wel een fantastisch mooie tocht. Nu de wolken wat verder boven me zijn heb ik prachtige uitzichten. En als ik tussen 2 velden door loop waar honderden vlinders fladderen voel ik me helemaal gelukkig. Ze vliegen vrolijk van veld naar veld recht voor m’n neus. En ik wandel er vrolijk tussendoor. Als ik aangekomen ben vraag ik advies aan mama voor de volgende dag. Zij heeft dat stuk een deel van de VDD gelopen, maar raadt het zeer af. Oké dan. Ik besluit ook de laatste etappe voor de lichtere fietsroute te gaan. Er zit eigenlijk niets anders op. Ik loop op m’n gemakje de 30 km naar Fiesole, een dorpje vlak boven Florence. Ik heb de halve nacht wakker gelegen omdat ik midden in een grote onweersbui zat en werd eigenlijk net zo moe wakker als dat ik naar bed ging. Voor deze weg neem ik dus lekker de tijd. Ik neem een extra pauze met ijsje en doe het lekker rustig aan. Als ik op de camping mijn tentje heb opgezet begint het meteen kei hard te regenen. Natuurlijk. Het is momenteel echt elke dag raak. Maar goed. Mijn tent staat en ik ben droog dus ik vind het wel best. Ik kijk vanavond met de eigenaar van de camping naar Duitsland – Kroatië terwijl het om ons heen dondert, bliksemt en lekker door blijft regenen.
En dan is het de dag dat ik naar Florence loop. En de zon schijnt! En de lucht is blauw! En ik heb alles droog in kunnen pakken! En ik hoef maar 10 km naar mijn camping, die ik lekker nog even over de VDD afleg. Een mooie route, je ziet Florence al liggen als je begint en je ziet de stad steeds dichterbij komen. Als ik mijn spullen in m’n tent gedumpt heb (het was goedkoper om een gedeelde vooropgezette tent te nemen.) duik ik gauw Florence in!
Tot de volgende keer maar weer!

image
Toren in Bologna. Hoooog
image
Best cheesecake ever!!
image
Uitzicht vanaf de toren in Bologna
image
Bologna - Badolo
image
Badolo - Madonna Dei Fornelli
image
666 bogen en heel veel trappen!
image
Bologna - Badolo
image
Monte Adone
image
Ikke bovenop Monte Adone
image
Badolo - Madonna Dei Fornelli
image
Badolo - Madonna Dei Fornelli
image
Madonna Dei Fornelli - Monte di Fo
image
Madonna Dei Fornelli - Monte di Fo
image
Madonna Dei Fornelli - Monte di Fo
image
Lekker zwerven in de mist
image
Strada Romana
image
Lief! Maar wel stinken!
image
Koken en muziek maken langs de weg
image
Monte di Fo - Fiesole
image
Monte di Fo - Fiesole
image
De vlinder velden!
image
Monte di Fo - Fiesole
image
Monte di Fo - Fiesole
image
Firenze!
image
Selfie met Firenze!!

Bologna is a lovely city. The atmosphere is super relaxed and it’s really pretty. I’ve had the best cheesecake I’ve ever eaten in a small coffee place and an Egyptian sweetness called basbusa. Also really great! After that I first went looking for a map of the VDD cause I want to check out my route. The rest of the day I spend wandering around the city. I go and see the Basilico – Santuario di Santo Stefano, which is a few churches in one. It’s really lovely. After that I just chilled on the square and after having lunch in one of the many small alleys I go to the Torre Degli Asinelli and climb the almost 500 steps to see an amazing view. The rest of the day I just walk around under the many arches this city has. They keep it a bit cool in the city.
And than, the next day, it’s time. La Via Degli Dei. It begins in the center of Bologna, with 666 arches on the way to Madonna di San Luca. But what they didn’t say is that there was also a very very long staircase. The road is a few kilometers and most of it is steps. It’s a tough but really nice way. I like these things, working hard reaching the top of the hill. After the little church is a small decent but after that I go up again.
Through small, steep paths. There are many bugs and mosquitos but luckily they leave me alone. You here little animals crawling away as you pass. Quite tired and quite dirty I reach my B&B and off course there is thunder again this night. I eat with Donatello, an other walker on the VDD, one of the very little it seems. The weather keeps being really bad and he tells me there is a way around the first mountain, instead of over. But I don’t want to, I’m here, so I want to go up the hill.
I decide to leave early the next morning, cause it is still gray and wet. I’m hoping the sun will be out by the time I reach the top. And after a heavy climb, steep up and with slippery sloped I finally reach the top. And just at that time the sun pushes the clouds away and I actually get the time to take some pictures of the great view. After that I quickly make my way back down, for there are heavy clouds approaching. And yes, there is a very big shower, which I can luckily avoid by taking shelter at a B&B. After the shower I go on walking. It keeps on raining, but so heavy rain anymore. I meet Donatello again, who is struggling hard with the slippery paths. He didn’t go up the mountain, which is good cause otherwise he would be in the middle of that cloud. We both have to work very hard. At one point I have to go on hands and feet to get off the slippery path and prevent me from falling face down in the mud! By the time I reach Madonna Dei Fornelli the weather gets a bit better. I meet two Argentina guys, street musicians who also walk the VDD. Very nice guys but they do smell a bit 😉 That night the four of us drink beers while the rain starts poring again and it doesn’t stop till the next morning. I reserved a place in a dorm, but since I was the only one (Donatello reserved a private room) I got a private room for the price of the dorm. Lucky me!
The next morning I’m having breakfast with Donatello who tells me he is taking a different route. He doesn’t like the idea of crawling through the mud today so he will take the streets. I don’t like the idea of going uphill by myself in these conditions so I decide to look for the guys to ask if I can join them. I find them at the same place we were the day before and they are fine with me joining them. We have a saying in Holland, shared grief is half grief, I think it applies here.
It’s another very hard day. We are in the middle of a cloud and we see absolutely nothing. It should become a sunny day so we hope by the time we reach the top (highest point of the VDD) the clouds will be gone. All the paths are slippery, muddy and steep. At one point I almost lose a shoe because it gets sucked in the mud. When we are almost at the top I hardly move forward anymore. My backpack is heavier because of extra food and water and it’s the first time this journey I really don’t like having it. But once we get up a miracle appears. The clouds disappear and the golden sunrays cover the valleys below us. Or at least, that’s what should have happened. But that didn’t happen. When we got up we saw absolutely nothing. A big gray wall. The only reward we get is that the rest of the way is downhill. And so we do. At the foot of the mountain we decide to eat together. They have risotto and wine, I have water to cook and bread with prosciutto. And as true musicians they took a guitar with them this whole trip and they played a few songs. That was a very special moment. Today is the day of the funeral of my friends mother and I ask them to play a song for her and they play a really beautiful Argentina song. I will remember this moment for a very long time.
It’s a very hard but special day and despite of the fact that I fell twice in the mud today I am really happy we went up that mountain. The guys won’t finish the VDD, because of limited time, so they take a bus to Florence. I go to the campsite and set up my tent. It’s starting to smell, because it gets packed wet every time and than stays in the backpack with a raincover.
The next day I wake up with my head in the clouds again. Literally. I decide to check my options. There is a alternative path on this part of the route and I decide to take it. There’s a part involved in the other one with a cliff and a rope you have to hold on to and doing that all alone and in these conditions I don’t really like that. It turns out to be a good decision, a few hours later ‘my’ top of the mountain is still covered in cloud. And even on this easier path I still feel the impact of the last two days in my legs and back. My back has had it with my bag and my legs don’t feel like going aymore. But it turns out to be a very beautiful path. I have great views, now the clouds are a bit higher than me. And when I’m walking between two fields where there are hundreds of butterflies I feel totally happy. They fly happily from one field to the other in front if me. And I’m walking happily in the middle. When I get to the next town I ask my mom for advice. She walked a part of the last part of the VDD and tells me not to do it. She also fell twice and that was even before all the rain of the last two days.
I decide to take her advice and walk the bike route to Fiesole. I take my time for the 30 km, since I spent half the night awake in the middle of a big thunder storm. I woke up as tired as I went to bed. So I take an extra break and treat myself to an icecream along the way. When I put up my tent it starts raining as soon as I finish. But it’s okay, I’m dry. That night I watch Germany Kroatia with the owner of the camping, while around us the thunder storm continues.
And than comes the day I walk to Florence. And the sun is shining! And the sky is blue! And everything is packed dry! And, I only have to walk 10 km which I walk the VDD again. It’s a beautiful path and you can really see Florence get closer and closer. When I put my stuff in my shared tent (was cheaper than pitching my own) it’s finally time to see that beautiful city called Florence!
Until next time again!!
 

Halverwege / Halfway (English below pics)

En ineens, zomaar ineens ben ik over de helft. Van Venetië naar Bologna gelopen, in 7 dagen. Maar ik begin bij het begin. De eerste dag wandelen in m’n uppie. Ik loop heerlijk te dwalen over de Po vlakte. En wat is het hier mooi. Helemaal niet zoals ik had verwacht. Wat ik had verwacht hebben we gehad, het leek allemaal een beetje op Nederland. En nu, verder naar het zuiden wordt het schitterend mooi. Ik loop hier te genieten. Van alles wat ik zie, op m’n dooie gemakje. Ik vind het heerlijk. Ik ontmoet een oude Italiaan op de fiets. Hij stopt voor een praatje en wandelt een stuk mee. Gezellig! Na een half uur fietst ie verder. Halverwege m’n tocht nog even met een jongen gekletst. Ik voel me af en toe net een attractie. Iedereen wil weten waar je vandaan komt, waar je heen gaat en hoe het is, wandelend door Italië. Nou, ik kan je zeggen, het is fantastisch. Maar hij legt uit dat ze hier niet zoveel toeristen krijgen, dat verklaart wel waarom iedereen zo hartelijk is. Het is nog oprechte gastvrijheid. Zo’n 4 km van m’n B&B kom ik langs een terras met 3 mannen. Dezelfde vragen, dezelfde antwoorden. Maar dit keer moet ik gaan zitten. Prima. Lekker wijntje drinken met de mannen en kletsen. Ik krijg nog een adresje om te eten in Siena en een lift aangeboden. Op de een of andere manier gaat Lopen naar Rome er hier maar moeilijk in! Maar het zijn 3 super lieve kerels en ik lach me rot om ze! In Legnaro waag ik een gokje met een B&B zonder recensies, super goedkoop. Het blijkt een voltreffer. Ze zijn pas net open, vandaar geen recensies en alles is gloedje nieuw. Ik neem een heerlijke douchen in de nieuwe badkamer en mag van de lieve mensen mijn eigen kostje koken in de tuin bij ondergaande zon. Ik voel me een blij mens.
In Fratta Polesine kom ik twee Nederlanders tegen, die ik na een ‘goedemiddag heren’ vakkundig negeer want vandaag wil ik niet kletsen. Soms heb je van die dagen. Ik voel me heerlijk hoor, maar wil lekker op mezelf zijn, heb ik nodig af en toe. Als ik de volgende morgen langs een B&B loop komt de eigenaar naar buiten. Waar ik naartoe ga, of ik koffie wil en waar ik vandaan kom (in die volgorde) nou ja, lekker dan! En daar blijken de 2 heren van de avond ervoor overnacht te hebben. Ik drink een koffie met ze, wissel ervaringen uit (2 van de vele vele fietsers naar Rome) en vervolg mijn tocht. Wat een heerlijke dag, dwalend over de Po moest worden werd door 2 dingen overschaduwd. Onweerswolken en nog veel veel erger, het bericht dat een best vriendinnetje met spoed naar het ziekenhuis moest omdat het niet goed ging met haar moeder. Die lag daar na een operatie. En we wisten dat er complicaties waren. Maar dit had niemand verwacht. En als ik zo’n 15 km van Ferrara ben krijg ik het bericht dat het niet meer goed gaat komen. Ze heeft een herseninfarct gehad en gaat niet meer wakker worden. Nooit meer. Mijn dinnetje is haar moeder kwijt. Ik vind t zo erg. Dat deze dag klaar is is duidelijk. Ik loop door naar ferrara en heb geen zin meer in foto’s. In gezellige praatjes. Bleh. Bij Ferrara ben ik drie uur verder. En besef ik me dat het leven altijd verder gaat. Maar dat ik best een avond pauze mag nemen en stilstaan bij een dinnetje in wiens hart nu een gat geslagen is. Geen bijzondere dingen dus vandaag. Ik kom wel Michael tegen, een fietser van Bavaria naar Rome, Duitse verpleegkundige, aardige jongen. Met hem klets ik in de avond, terwijl een fikse onweersbui de dag in stijl afsluit. De volgende dag is het de beurt aan ferrara om mijn humeur op te vijzelen! Na een lang ontbijt met Michael en Marjo (Nederlandse vrouw ook op de fiets naar Rome) duik ik alleen de stad in. Ik vind ferrara een heerlijke stad! Kan er heerlijk wandelen en er zijn mooie straatjes. Er is mij verteld dat het fingerfood festival is en hoewel dat een beetje vreemd klinkt😛 , klinkt het ook erg lekker en ik ga er rond een uur of 18.00 naartoe. Tis nog erg rustig, maar dat geeft mij mooi de kans om te kletsen met twee mannen die er Italiaans bier verkopen. En voor ik het weet krijg ik van alles in m’n handen geduwd, bier, pizza, kersen, wat een heerlijk land is dit toch! Er is live muziek en ik sta met een grote glimlach te kijken en te luisteren. Een heerlijke avond, ik hou echt van Italië. De sfeer is perfect. De mensen zijn hartverwarmend lief! De volgende ochtend met een enorme kater 15 km met pijn en moeite uitgelopen. En jawel. Aan t einde van de middag, onweer. Natuurlijk. Gelukkig trekt het weg voor ik in het enige tentje op de camping kruip. De volgende dag loop ik in de stromende regen naar Molinella. Daar aangekomen klaart de lucht en ik ga gauw kijken naar de jeugd olympische spelen. Ik wist al dat ze waren en wil dus even een beetje meepikken. Ik kijk naar de prijsuitreiking en daarna ga ik lekker pizza eten! En vandaag heb ik 38 km gewandeld naar Bologna. Naar een camping met zwembad, heerlijk. Ik begon de dag met regen, maar rond een uur of acht is de lucht geklaard. En ik loop te mijmeren dat ik bijna halverwege ben. En ineens besef ik me, ik ben al halverwege. Sterker nog, ik ben over de helft. En ineens word ik een beetje melancholiek. Want ten eerste wil ik niet naar huis, haha, ten tweede betekent dit ook het einde van de Po vlakte. Die heerlijke Povlakte, waar alles in bloei staat, ik heerlijk heb gelopen over alle dijkjes, het zo lekker naar bloemetjes ruikt, de huizen worden opgegeten door de natuur, de mensen zo ontzettend lief zijn en ik heb genoten van weergaloze luchten. En terwijl ik loop te mijmeren ga ik een bochtje om en ineens, zomaar ineens, wat grijzig want gehuld in wolken, zie ik de omtrek van de eerste heuvels. De appenijnen. En dan verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht, want dat betekent dat ik aan mijn nieuwe avontuur ga beginnen! Vandaag loop ik naar Bologna en daarna staat La Via Degli Dei op het programma. De Götterweg, De Weg Van De Goden. Dwars over de Appenijnen. Ik heb er zin in!! Maar eerst lekker een dag door Bologna dwalen. Al met al weer een fantastische week, omlijst door een dikke zwarte rand vanwege het verdriet van mijn vriendin. Maar hopelijk kan ik haar nog bezoeken als ze naar Italië gaat, dan kan haar een dikke knuffel geven!

image
De eerste tekenen van de Appenijnen
image
De laatste vlaktes van de Po
image
Onweersbui op komst
image
De scheve toren van Molinella
image
Bloemetjes!
image
Ferrara
image
Fingerfood Festival, de kersenboer en de barman
image
Wat een heerlijke omgeving en super optreden
image
Ferrara
image
De brouwers/barmannen
image
Povlakte
image
Ontbijten met Michael en Marjo
image
Povlakte
image
Monselice
image
Monselice
image
Monselice
image
Povlakte
image
Dolo - legnaro
image
Ikke!
image
Gezellig!!!
image
Bloemetjes! Die heerlijk ruiken!
image
Roosje
image
Dolo - Legnaro
image
Elke tuin heeft hier rozen!

And than, all of a sudden I’m more than halfway. From Venice to Bologna, in 7 days. But I will start at the beginning. My first day walking alone. I’m loving it here. It’s so pretty. Not at all what I expected. What I expected is what we had from Bassano del Grappa to Dolo. It looked a bit like the Netherlands. And now, a bit more to the south it’s so so pretty. I’m enjoying everything I see, walking at ease. I meet an old Italian guy on the bike. He stops for a chat and we walk together for half an hour. Nice! Than he cycles on. A bit later I’m chatting with a young guy. Sometimes I feel like a tourist attraction. Everybody wants to know where you come from and what you are doing. He tells me there’s not many tourists in this area, maybe that explains the hospitality here. 
About 4 km from my bb I walk by a terrace and off course the same story, I greet, they ask me where I come from and than they offer me a drink. I decide I can also do the 4 km after one or two wines so I join them. I get an address to go have dinner in Siena and I get offered a ride. I don’t know why but somehow the idea of walking to Rome is hard to grasp for these people haha! In Legnaro I took a guess with a bb which was only 20 euro. And no reviews on booking.com. But when I get there I see why they didn’t get any reviews yet, there bb is brand new! Everything is brand new. They are so kind to let me cook my dinner on the terrace so after a long very clean shower I have a nice dinner with a white beer in the evening sun. I feel happy.
In Fratta Polesine I hear two guys talking in Dutch. So after I greet them nicely in Dutch I decide I don’t want to chat today, so I politely ignore the looks and walk on. Sometimes you just want to be by yourself. The next morning I pass by a bb on the way to ferrara and the owner starts a chat with me. And there they are, the same two Dutch guys. I offered coffee and actually I do feel like it so I sit with them. We have a chat and exchange experiences (they’re cycling to Rome) and off I go again. What’s supposed to be a great day walking to Ferrara is overshadowed by two things. Thunder and a message from my friend that she has to go to the hospital in a hurry, because there is something with her mom. Her mom was there, because she had surgery. There were some complications but nothing like this was supposed to happen. About 15 km from Ferrara I get a message from her saying that her mom had a stroke. And won’t wake up again. Ever. My friend lost her mom. I feel horrible. This day is done for me. I walk on to Ferrara and don’t feel like taking pictures anymore. Or chatting. Three hours later I get to Ferrara. By than I realize that life goes on. But also that it’s okay for me to take a moment to process some things. So I decide not to do anything special anymore. I do meet Michael, a German nurse on his way to Rome by bike. We chat through the night, while the thunderstorm is passing over our heads to close the day in style. 
The next day it’s up to Ferrara to change the mood. After a long breakfast with Michael and Marjo (a Dutch lady also cycling to Rome) I decide to go in the city alone. I wander through the streets of Ferrara and than go to the fingerfood festival. It’s still early when I arrive and that’s good, gives me a chance to chat with the bartenders, who are from a local brewery. They turn out to be absolutely great guys and very soon I get a lot of stuff put in my hands. Beer, pizza, fresh cherries! I love this country! The people here are so heartwarming friendly. There’s live music and with a big smile on my face I end the night buying the cd. 
The next morning I walk 15 km with a huge hangover. And off course, at the end of the day, thunder. Luckily it goes away and I can get a good night sleep before my next day. And today I walked to Bologna. My longest stretch so far, 38 km. My camping has a pool, yay! And while I’m walking to Bologna I’m still thinking I’m almost halfway. But all of a sudden it struck me. I’m more than halfway. With days to go and with km to go. And I’m feeling a little bit blue. Cause I don’t want to think about going home yet. I love it here! The Po, where everything is in bloom right now, it smells great, where houses are being eaten away by nature, where they have the most beautiful skies and the most wide landscapes and the most friendly people. And when I’m thinking about my time here on the Po, I make a turn, and all of a sudden a the first sight of the Appenins is there. And a big smile appears on my face. Because my new adventure awaits me. La Via Degli Dei, Der Götterweg, The Way Of The Gods over the tops of the Appenins. Really excited about that! But first a day in Bologna!
All in all a great week, overshadowed by the my friends loss. Hopefully I can visit her when she comes to Italy and give her a big big hug