Van Bologna naar Florence (English below pics)

Bologna en La Via Degli Dei

Bologna is een heerlijke stad. De sfeer is super relaxed en t is er mooi! Ik heb de lekkerste cheesecake ever op in een klein koffie tentje en basbusa, wat Egyptisch is, ook erg lekker!! Als eerste heb ik een kaart gezocht van de VDD, want die wil ik vast hebben. Daarna zwerf ik lekker door de stad. Ik bezoek de Basilico – Santuario di Santo Stefano. Eigenlijk zijn dit een aantal kerken ineen. Heel mooi. Daarna lekker op het plein hangen en nadat ik geluncht heb beklim ik een van de torre Degli Asinelli e Garisenda. Ongeveer 500 treden omhoog maar het uitzicht is fantastisch!! De rest van de dag zwerf ik lekker door de stad. Door alle zuilen en bogen is het niet te warm in de stad.
En dan is het zover. La Via Degli Dei. De tocht begint in Bologna, met een weg naar Madonna di San Luca, overdekt door 666 bogen. Maar ook met een ik weet niet hoe lange trap, de weg is een paar kilometer, een groot gedeelte is trap. Leuk, maar wel zwaar, maar ik hou hier wel van. Hard werken op weg naar boven! Na het kerkje is het even afdalen, maar daarna begint een flinke klim. Met smalle steile paadjes. Het stikt van de muggen en andere beestjes. Maar ze laten me allemaal met rust. Goed moe en goed smerig bereik ik vroeg mijn B&B, waarna het natuurlijk weer eens begint te onweren. ’s Avonds eet ik met Donatello, een andere wandelaar op de VDD. Eén van de weinige blijkt. Het weer blijft bagger en hij vertelt me dat er een weg om de eerste berg (Monte Adone) heen is, maar dat wil ik niet. Ik wil perse die heuvel op, omdat dat nou eenmaal het doel van deze tocht is. De volgende ochtend is het nog steeds grijs en nat. Ik vertrek op tijd, in de hoop dat de zon doorgebroken is tegen de tijd dat ik de berg op ben. En na een zware klim, steil omhoog met veel gladde stukken door de modder kom ik eindelijk boven. En warempel, de zon duwt de wolken een beetje aan de kant en ik krijg gewoon de tijd om toch een foto te maken met een soort van uitzicht! Alsof de goden er mee spelen ;-).  Daarna maak ik dat ik van de berg af kom want het donkergrijs van de volgende wolken staat me helemaal niet aan. Er komt inderdaad een plensbui, die ik weet te omzeilen door aan te kloppen bij een B&B. En als die bui voorbij is maar weer door. Het blijft wel regenen, maar niet meer zo vreselijk hard. Ik kom Donatello nog tegen, die de berg niet op was gegaan. Wat maar goed was ook, anders had hij daar bovenop midden in die bijna zwarte wolk gezeten. En we moeten beiden erg hard werken. Op een gegeven moment moet ik op een helling op handen en voeten van het pad af schuifelen omdat ik anders voorover in de modder plens! Hahaha! Bij Madonna Dei Fornelli klaar het weer wat op. Ik maak er kennis met 2 Argentijnse straatmuzikanten die ook de VDD lopen. Super aardige jongens maar ze stinken wel een beetje 😉 Die avond drinken we met z’n vieren een biertje terwijl het begint met kei hard regenen om niet meer te stoppen. Ik had een plek in een slaapzaal gereserveerd, maar omdat ik de enige ben krijg ik een 2 persoons kamer voor dezelfde prijs. Beter!
De volgende morgen zit ik met Donatello aan het ontbijt (hij had al een kamer geboekt ipv slaapzaal) en we praten over de route. Ik vraag hem of hij samen wil lopen, omdat ik heb een beetje eng vind, die route nu het de hele nacht zo hard geregend heeft. Hij zegt dat hij de gewone autoweg pakt. Maar ik wil het toch proberen, bergop, dus ik ga op zoek naar de andere jongens. Ik vind ze al snel waar we de avond ervoor hebben gezeten en ze vinden t wel gezellig als ik meeloop. Top, hoef ik niet in m’n eentje door de modder te zwoegen. Gedeelde smart is halve smart of iets. En zwoegen wordt het. We zitten midden in een donkere wolk en zien dus helemaal niets. Het zou zonnig moeten worden vandaag, dus we hopen maar dat dat zo is tegen de tijd dat we boven zijn. We gaan vandaag naar het hoogste punt en alle weggetjes zijn modderig, glad en steil. Op een gegeven moment verlies ik bijna een schoen, omdat alles vastgezogen wordt in de modder. Het is echt super zwaar. Als we bijna bij het hoogste punt zijn kom ik bijna niet meer vooruit. Mijn tas is zwaarder met het extra water en eten en dit is voor het eerst deze tocht dat ik m echt niet fijn vind. En eenmaal boven gebeurt er een wonder. De wolken breken open de zonnestralen strooien hun gouden gloed over de mooie dalen onder aan de berg.
Zo zou het moeten gaan. Maar niets van dit alles. Eenmaal boven zien we nog steeds helemaal niets. Een muur van grijs. De enige beloning voor deze zware tocht is dat we bergaf mogen. Niet meer hoeven te klimmen. Dus we gaan bergaf. En onderaan de berg besluiten we met z’n drieën te eten. Ik heb water en brood, zij rijst en wijn. Ze maken risotto voor me. En omdat het echte muzikanten zijn hebben ze deze hele weg een gitaar mee gesjouwd. En nu zitten we onderaan de berg, langs de kant van de weg te eten, te drinken en spelen ze liedjes op de gitaar. Vandaag is de dag van de uitvaart van de moeder van mijn vriendinnetje. Ik vraag ze of ze voor haar een liedje willen spelen en ze spelen een prachtig Argentijns liedje. Dit moment ga ik me nog heel lang heugen. Wat een loodzware maar bijzondere dag en ondanks dat ik kei moe ben en twee keer gevallen in de modder, ben ik super blij dat we toch de berg op zijn gegaan. De heren lopen de VDD niet verder, maar gaan met de bus, wegens tijdgebrek. Ik ga naar de camping, zet mijn tentje op om erachter te komen dat die behoorlijk begint te stinken. Maar ja, dat snap ik ook wel, omdat ie elke keer nat ingepakt wordt en in de rugzak wordt gedaan waar ook weer een regenhoes omheen gaat, gaat t op een gegeven moment wel stinken.
De volgende dag wordt ik weer wakker met m’n hoofd in de wolken. Letterlijk. Ik besluit mijn opties te overwegen. Er is een alternatieve route op de kaart van de VDD en ik besluit hem te nemen. Ik ben nu helemaal alleen (Donatello had gister al aangegeven dat hij via de alternatieve route zou gaan) en dit stuk heeft ook een afgrond en een touw waar je je dan aan vast moet houden als je langs de afgrond loopt. Het heeft weer flink geregend en de modder en gladheid worden natuurlijk alleen maar erger. Ik overweeg mijn opties en besluit te wachten tot 10 uur. Later wil ik niet vertrekken bergop, omdat ik ook een klein beetje op tijd in San Piero a Sieve wil zijn. Maar om tien uur ligt nog alles in de wolken. Dus ik besluit dat het het niet waard is om naar boven te gaan en op m’n gemakje volg ik de alternatieve route. Het blijkt een goed besluit. De hele dag zitten er donkere wolken rond ‘mijn’ top. En zelfs deze ‘makkelijke’ weg voel ik de vermoeidheid van de laatste 2 dagen. Mijn rug wil mijn tas niet meer en m’n benen willen niet meer omhoog. Maar het is wel een fantastisch mooie tocht. Nu de wolken wat verder boven me zijn heb ik prachtige uitzichten. En als ik tussen 2 velden door loop waar honderden vlinders fladderen voel ik me helemaal gelukkig. Ze vliegen vrolijk van veld naar veld recht voor m’n neus. En ik wandel er vrolijk tussendoor. Als ik aangekomen ben vraag ik advies aan mama voor de volgende dag. Zij heeft dat stuk een deel van de VDD gelopen, maar raadt het zeer af. Oké dan. Ik besluit ook de laatste etappe voor de lichtere fietsroute te gaan. Er zit eigenlijk niets anders op. Ik loop op m’n gemakje de 30 km naar Fiesole, een dorpje vlak boven Florence. Ik heb de halve nacht wakker gelegen omdat ik midden in een grote onweersbui zat en werd eigenlijk net zo moe wakker als dat ik naar bed ging. Voor deze weg neem ik dus lekker de tijd. Ik neem een extra pauze met ijsje en doe het lekker rustig aan. Als ik op de camping mijn tentje heb opgezet begint het meteen kei hard te regenen. Natuurlijk. Het is momenteel echt elke dag raak. Maar goed. Mijn tent staat en ik ben droog dus ik vind het wel best. Ik kijk vanavond met de eigenaar van de camping naar Duitsland – Kroatië terwijl het om ons heen dondert, bliksemt en lekker door blijft regenen.
En dan is het de dag dat ik naar Florence loop. En de zon schijnt! En de lucht is blauw! En ik heb alles droog in kunnen pakken! En ik hoef maar 10 km naar mijn camping, die ik lekker nog even over de VDD afleg. Een mooie route, je ziet Florence al liggen als je begint en je ziet de stad steeds dichterbij komen. Als ik mijn spullen in m’n tent gedumpt heb (het was goedkoper om een gedeelde vooropgezette tent te nemen.) duik ik gauw Florence in!
Tot de volgende keer maar weer!

image
Toren in Bologna. Hoooog
image
Best cheesecake ever!!
image
Uitzicht vanaf de toren in Bologna
image
Bologna - Badolo
image
Badolo - Madonna Dei Fornelli
image
666 bogen en heel veel trappen!
image
Bologna - Badolo
image
Monte Adone
image
Ikke bovenop Monte Adone
image
Badolo - Madonna Dei Fornelli
image
Badolo - Madonna Dei Fornelli
image
Madonna Dei Fornelli - Monte di Fo
image
Madonna Dei Fornelli - Monte di Fo
image
Madonna Dei Fornelli - Monte di Fo
image
Lekker zwerven in de mist
image
Strada Romana
image
Lief! Maar wel stinken!
image
Koken en muziek maken langs de weg
image
Monte di Fo - Fiesole
image
Monte di Fo - Fiesole
image
De vlinder velden!
image
Monte di Fo - Fiesole
image
Monte di Fo - Fiesole
image
Firenze!
image
Selfie met Firenze!!

Bologna is a lovely city. The atmosphere is super relaxed and it’s really pretty. I’ve had the best cheesecake I’ve ever eaten in a small coffee place and an Egyptian sweetness called basbusa. Also really great! After that I first went looking for a map of the VDD cause I want to check out my route. The rest of the day I spend wandering around the city. I go and see the Basilico – Santuario di Santo Stefano, which is a few churches in one. It’s really lovely. After that I just chilled on the square and after having lunch in one of the many small alleys I go to the Torre Degli Asinelli and climb the almost 500 steps to see an amazing view. The rest of the day I just walk around under the many arches this city has. They keep it a bit cool in the city.
And than, the next day, it’s time. La Via Degli Dei. It begins in the center of Bologna, with 666 arches on the way to Madonna di San Luca. But what they didn’t say is that there was also a very very long staircase. The road is a few kilometers and most of it is steps. It’s a tough but really nice way. I like these things, working hard reaching the top of the hill. After the little church is a small decent but after that I go up again.
Through small, steep paths. There are many bugs and mosquitos but luckily they leave me alone. You here little animals crawling away as you pass. Quite tired and quite dirty I reach my B&B and off course there is thunder again this night. I eat with Donatello, an other walker on the VDD, one of the very little it seems. The weather keeps being really bad and he tells me there is a way around the first mountain, instead of over. But I don’t want to, I’m here, so I want to go up the hill.
I decide to leave early the next morning, cause it is still gray and wet. I’m hoping the sun will be out by the time I reach the top. And after a heavy climb, steep up and with slippery sloped I finally reach the top. And just at that time the sun pushes the clouds away and I actually get the time to take some pictures of the great view. After that I quickly make my way back down, for there are heavy clouds approaching. And yes, there is a very big shower, which I can luckily avoid by taking shelter at a B&B. After the shower I go on walking. It keeps on raining, but so heavy rain anymore. I meet Donatello again, who is struggling hard with the slippery paths. He didn’t go up the mountain, which is good cause otherwise he would be in the middle of that cloud. We both have to work very hard. At one point I have to go on hands and feet to get off the slippery path and prevent me from falling face down in the mud! By the time I reach Madonna Dei Fornelli the weather gets a bit better. I meet two Argentina guys, street musicians who also walk the VDD. Very nice guys but they do smell a bit 😉 That night the four of us drink beers while the rain starts poring again and it doesn’t stop till the next morning. I reserved a place in a dorm, but since I was the only one (Donatello reserved a private room) I got a private room for the price of the dorm. Lucky me!
The next morning I’m having breakfast with Donatello who tells me he is taking a different route. He doesn’t like the idea of crawling through the mud today so he will take the streets. I don’t like the idea of going uphill by myself in these conditions so I decide to look for the guys to ask if I can join them. I find them at the same place we were the day before and they are fine with me joining them. We have a saying in Holland, shared grief is half grief, I think it applies here.
It’s another very hard day. We are in the middle of a cloud and we see absolutely nothing. It should become a sunny day so we hope by the time we reach the top (highest point of the VDD) the clouds will be gone. All the paths are slippery, muddy and steep. At one point I almost lose a shoe because it gets sucked in the mud. When we are almost at the top I hardly move forward anymore. My backpack is heavier because of extra food and water and it’s the first time this journey I really don’t like having it. But once we get up a miracle appears. The clouds disappear and the golden sunrays cover the valleys below us. Or at least, that’s what should have happened. But that didn’t happen. When we got up we saw absolutely nothing. A big gray wall. The only reward we get is that the rest of the way is downhill. And so we do. At the foot of the mountain we decide to eat together. They have risotto and wine, I have water to cook and bread with prosciutto. And as true musicians they took a guitar with them this whole trip and they played a few songs. That was a very special moment. Today is the day of the funeral of my friends mother and I ask them to play a song for her and they play a really beautiful Argentina song. I will remember this moment for a very long time.
It’s a very hard but special day and despite of the fact that I fell twice in the mud today I am really happy we went up that mountain. The guys won’t finish the VDD, because of limited time, so they take a bus to Florence. I go to the campsite and set up my tent. It’s starting to smell, because it gets packed wet every time and than stays in the backpack with a raincover.
The next day I wake up with my head in the clouds again. Literally. I decide to check my options. There is a alternative path on this part of the route and I decide to take it. There’s a part involved in the other one with a cliff and a rope you have to hold on to and doing that all alone and in these conditions I don’t really like that. It turns out to be a good decision, a few hours later ‘my’ top of the mountain is still covered in cloud. And even on this easier path I still feel the impact of the last two days in my legs and back. My back has had it with my bag and my legs don’t feel like going aymore. But it turns out to be a very beautiful path. I have great views, now the clouds are a bit higher than me. And when I’m walking between two fields where there are hundreds of butterflies I feel totally happy. They fly happily from one field to the other in front if me. And I’m walking happily in the middle. When I get to the next town I ask my mom for advice. She walked a part of the last part of the VDD and tells me not to do it. She also fell twice and that was even before all the rain of the last two days.
I decide to take her advice and walk the bike route to Fiesole. I take my time for the 30 km, since I spent half the night awake in the middle of a big thunder storm. I woke up as tired as I went to bed. So I take an extra break and treat myself to an icecream along the way. When I put up my tent it starts raining as soon as I finish. But it’s okay, I’m dry. That night I watch Germany Kroatia with the owner of the camping, while around us the thunder storm continues.
And than comes the day I walk to Florence. And the sun is shining! And the sky is blue! And everything is packed dry! And, I only have to walk 10 km which I walk the VDD again. It’s a beautiful path and you can really see Florence get closer and closer. When I put my stuff in my shared tent (was cheaper than pitching my own) it’s finally time to see that beautiful city called Florence!
Until next time again!!
 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s